برای آن زمستان ها که گذشت

به بچه ها گفتم اگه یه روز برگردم بیرون  اولین و تنها  شعری رو که با خودم زمزمه می کنم اینه:

بهار دیگری آمده است
آری
اما برای آن زمستان ها که گذشت
نامی نیست

همین کار را هم کردم.
وقتی با امید ساعت ۵ یازدهم آذر ماه اومدیم بیرون خونواده امید منتظرش بودن پدرش با موهای سپید و مادر مهربانش هم بود اما هیچ کس خبر نداشت که من هم میام و برای همین هم هیچ کس منتظرم نبود.بعد  یاد همون شعر افتادم و خوندمش.من دو سال پیش مقاله یی نوشته بودم به اسم مرد زمستانی برای اخوان ثالث اون وقت ها هنوز معنی زمستان رو نمی دونستم.زمستان پیشتر برام برف بود و دست هایی در جیب و کلی خاطره.حالا زمستان برام خیلی معنا ها داره:یکیش تلخی  یکیش سیاهی  یکیش دیوار  یکیش ساعت هایی  که اون قدر فکر می کنی تا اول وهم میاد سراغت بعد کابوس. حالا دیگه زمستان برام تفویم نیست.جایه بیرون زمان که می تونه از ۱۷ شهریور شروع بشه.زمستان حالا برام تنهایی عمیق و درد ناکیه که تو اون همه چیز به شکل صدا در میاد و همه ی حواس دیگه از کار میافتن و دست دادن برات معنای ادامه زندگی رو پیدا می کنه و این که هنوز زنده یی و همینه که آرزو داری دست های انسانی را در دست هایت بگیری و باور کنی که هنوز زنده یی...حالا خوب می دونم برای کدام زمستان ها نامی نیست...