سفر به مشهد هم خاطره انگیز است و هم شوق بر انگیز.و آن طرف تر جایی که فردوسی با شکوه و غم انگیز آرمیده بدهکاری ام را با بوسه یی بر سنگ مزارش ادا می کنم هرچند که با این حرف ها نمی شود دین شاعر ی به بزرگی فردوسی را ادا کرد.م.امید در گوشه یی از محوطه به هیات سنگ ساده و کوچکی در آمده که خط تیره فاصله همه سال هایی را که زندگی کرده و عاشق شده و شکست خورده و شعر گفته را چنان کوتاه کرده که می شود در  آغوشش گرفت.دوست داشتم بروم سر خاک خیام و عطار و ساعت ها حرف بزنم با آن ها و آرزو کنم که ای کاش که جای آرمیدن بودی...