دوم تیرماه بیست و هشت سال پیش مادرم را به خاک سپریم.آن روز تنها هفت سال داشتم،و حالا سی و پنج سال.همه این سال ها جای خالی اش آزارم داد.در بهترین و بد ترین دقایق این همه سال،تصویرش پیش چشمم بوده،و جای خالیش توی دلم،و تصویر آن روز هم.یک بامداد هولناک که از دست دادن شروع شد.تن سرد و ملافه سپید نامش را تکه یخی کرد بر زبانم تا از تکرار ملافه های سپید بر خود بلرزم،سال ها پس از سپید شدن همه چیز و آب شدن او.

و اما یک تبریک هم به دکتر یونس شکرخواه که حالا پنجاه ساله شده.وجود نازنینی که از او آموخته ام،و همین احترام مرا به کسی که بیشتر از هر چیزی به آموزش بها داده بر می انگیزد.همشهری آنلاین هم همزمان با پنجاه سالگی دکتر راه افتاده.هر چند همشهری دیگر آن همشهری سابق نیست،و نمی شود از همشهری آنلاین هم انتظار معجزه داشت اما فکر می کنم استاندارد کیفی نشریات آنلاین کشور را با حضور دکتر به عنوان سردبیر بالا ببرد.و شاید تلنگری هم باشد به مدیران محترم چهارتا روزنامه باقی مانده نیمه مستقل که لااقل فکری به حال کیفیت سایت های خودشان بکنند.به خصوص اعتماد که سه سال از عمرم در تحریه اش گذشت و وضع سایتش آن قدر خراب است که مپرس.یا  شرق که بخش آنلاینش خواب است،و سایتش حتا یک جستجوی ساده ندارد.